عشق و پشتکار، مجید درخشانی را در مسیر هنر ماندگار کرد‌

آیین بزرگداشت مجید درخشانی در نهصد و هفتاد و سومین شب از سلسله شب‌های بخارا با حضور جمعی از اهالی فرهنگ و هنر و اجرای گروه خورشید به سرپرستی این آهنگساز برگزار شد.

به گزارش میز هنری،به نقل از روابط عمومی انجمن موسیقی ایران، در نهصد و هفتاد و سومین شب از سلسله شب‌های بخارا آیین بزرگداشت مجید درخشانی با اجرای علی دهباشی برگزار شد.

در ابتدای مراسم علی دهباشی گفت: استاد درخشانی نیازی به معرفی ندارد؛ چرا که همه شما دهه‌هاست با آثار درخشان و ارزشمند او مانوس هستید. در این برنامه به وجوه دیگری از هنر درخشانی خواهیم پرداخت.

در ادامه برنامه گروه خورشید به سرپرستی مجید درخشانی و خوانندگی وحید تاج با همراهی پانیذ مجاهدنیا تار، جمشید صفرزاده سنتور‌، علیرضا دریایی کمانچه، سحر کمالوند رباب، کامران یعقوبی تنبک، امین گلستانی عود، فرهاد احمدیدف‌ تصنیف‌های «دگرباره بشوریدم» و «به کجا چنین شتابان» را اجرا کردند.

مجید درخشانی نیز در سخنانی کوتاه گفت: خواستم پیش از هر چیز، یادی کنم از عزیزانی که در سال‌های گذشته از میان ما رفتند و خاطرات خوبی را برای ما باقی گذاشتند. هر چه داریم، از آموخته‌های هنرمندان پیشکسوت است که سرمایه‌های زندگی و کار آینده ما شده‌اند.فقط خواستم این چند کلمه را با وجود بیماری، برای ادای دینی است که داشتم، بیان کنم. جای هنرمندان خالی است. ای کاش برای همه هنرمندان بزرگداشت برگزار می‌شد.

وی افزود: همیشه این سوال در ذهن من بوده و هست که چرا ما بعد از رفتن و درگذشت هنرمندان، یاد آنها را گرامی می‌داریم؟، تأثیر تجلیل و بودن هنرمند در میان دوستدارانش، پیش از آنکه از میان ما برود، خیلی بیشتر است. متاسفانه به ندرت گرامیداشتی برای هنرمندان برگزار شده است و تنها نهادی که این کار را واقعا با جدیت و تلاش بی‌وقفه انجام می‌دهد آقای دهباشی است. از او سپاسگزاریم.

پخش کلیپی از سخنان مجید درخشانی درباره فعالیت‌های خود ، سخنان خورشید درخشانی فرزند او درباره فعالیت‌های هنری و رضا درخشانی برادر این هنرمند درباره خاطرات و شخصیت و منش استاد، از دیگر بخش‌های این مراسم بود.

حسین علیزاده نیز در این برنامه با مرور سخنان بهرام دبیری گفت: از نوجوانی با دبیری بزرگ شدیم، شاید کمتر از همه صحبت کرد، اما با ذهن هنرمندش، می‌دانست چه بگوید. چیزی که نوشته بود را خواند اما آن نوشته‌ها، حاصل ذهنی بود که می‌دانست چگونه در این فضا، با این اسامی و در این لحظات، ما را با خود همراه کند تا این «فیلم» را در ذهنمان بسازد. آن کارگردانی که این فیلم را در خیال ما ساخت، گویی واقعیت داشت.

او‌ ا‌دامه داد: این داستان، از عشق آغاز شد؛ عشقی که ما در دوران جوانی، وقتی تازه پا به دانشکده نوپای هنرهای زیبا گذاشته بودیم، تجربه کردیم. جامعه آن روز، شاید خورشید معنا را کامل نمی‌فهمید اما ما در آن فضا، شور و هیجان کشف هنر را داشتیم. گویی دانشگاه، قلبی تپنده در شهر بود؛ مانند یک تابلوی متحرک حتی مردم عادی که از خیابان عبور می‌کردند، با حیرت نگاه می‌کردند؛ تصور می‌کردند اینجا کجاست؟ کسی نقاشی می‌کشد، کسی آواز می‌خواند، کسی ساز می‌زند، یکی تئاتر تمرین می‌کند.

علیزاده افزود: در دانشکده هنرهای زیبا دانشجویان تمامی رشته‌های هنری باهم بودند، این هم‌افزایی، تأثیر عمیقی بر سازندگی ذهنی و روحی ما داشت. یاد عزیزان بسیاری بخیر؛ از اساتید تاریخ هنر همچون میرفندرسکی تا دانشجویان تئاتر و موسیقی. دانشکده هنرهای زیبا، مکانی بود که در دنیای هنر و دانشگاه، شاید نظیرش کم پیدا می‌شد آن شور و انرژی سال‌های اول، شاید در ظاهر خاموش شد یا طی سال‌های مختلف به موسیقی اهانت شد اما آن هسته مرکزی که شکل گرفته بود، هرگز از بین نرفت. چه اتفاقی افتاد که این همه انرژی، در آن دوره نسبتا کوتاه، توانست تا به امروز دوام بیاورد و زنده بماند؟

این آهنگساز بیان کرد: وقتی امروز در جامعه نگاه می‌کنیم، در نسل جوان، استعدادهای فراوانی می‌بینیم. اگر در یک زمان تاریخی، اتفاق درستی بیفتد، این استعدادها سرمایه آینده می‌شوند. امروز، در میان شما، آن تیتراژی را می‌بینم که در ذهنم ساخته بودید؛ اشک شوق و لذت برایم در هم آمیخت.

وی گفت: وقتی موسیقی زیبای مجید درخشانی را می‌شنویم، یاد بزرگان موسیقی که از میان ما رفتند می‌افتیم اما این جمعیت، این عشق، نشان می‌دهد که ناامیدی نباید در کار باشد. فرهنگ و هنر ایران، در طول تاریخ، بخشی از مسئولیت حفظ خود را به نسل‌ها سپرده است.

علیزاده افزود: مجید درخشانی، در این میان، نقشی ویژه داشت. من او را تشویق کردم که مسیر آهنگسازی را ادامه دهد، چرا که استعدادی در او می‌دیدم حتی زمانی که هنوز به طور رسمی نوازنده گروه «حصار» نبود، آمد و گفت که «من سنج خواهم زد». پشتکار و عشق او، مثال‌زدنی بود. او کاری را که دوست داشت، انجام می‌داد و مهم نبود دیگران چه می‌گویند.

این نوازنده تاز بیان کرد: امشب ما جمع شده‌ایم برای بودن، برای یادآوری پیوند عمیق‌مان با هنر و فرهنگ ایران. این جمع، نمادی از کسانی است که حافظ این تاریخ هستند. موسیقی و هنر ایران، در قلب ماست. این تصمیمات حکومتی یا سیاسی نیست که آن را از ما بگیرد. امروز، حس ایرانی بودن را بیش از هر زمان دیگری لمس می‌کنیم؛ نه فقط در جغرافیا بلکه در کلام، هویت ما، فراتر از این‌هاست.

علیزاده گفت: دعوت می‌کنم که امشب را با عشق و امید به یاد بیاوریم. همان عشقی که باعث شد درخشانی، با وجود تمام سختی‌ها، مسیرش را ادامه دهد. همان عشقی که باعث شد ما امروز اینجا جمع شویم. امیدوارم که درخشانی، هر چه زودتر سلامتی خود را بازیابد. او با آن شخصیت بزرگ و قلب مهربانش، همواره پرچمدار حمایت از جوانان و هنر بوده است.

پخش چند فیلم کوتاه از زندگی و آثار ماندگار مجید درخشانی و همکاری او با هنرمندانی همچون زنده‌یاد محمدرضا شجریان حسن ختام این برنامه بود.

محمدرضا شفیعی کدکنی، حسین علیزاده، بابک رضایی، حسام الدین سراج، مینا افتاده، پوریا اخواص، نصرالله مدقالچی، رایان شجریان،بهرام دبیری و… حاضران در این مراسم بودند.