چرا مهدویان برای «نیم شب» سراغ چهره‌ها نرفت؟/ پای این مملکت تا پای جان می‌ایستیم و این شعار نیست

محمدحسین مهدویان کارگردان فیلم «نیم‌شب» تاکید کرد ما مرزبانان فرهنگی این کشور هستیم و وسیع‌ترین مرز، مرز فرهنگی است.

به گزارش میزهنری،نشست خبری فیلم سینمایی «نیم‌شب» به کارگردانی محمدحسین مهدویان و از آثار چهل و چهارمین جشنواره ملی فیلم فجر عصر روز دوشنبه ۱۳ بهمن ماه با اجرای حمیدرضا مدقق در پردیس ملت برگزار شد.
حبیب والی‌نژاد تهیه‌کننده، الناز ملک بازیگر، مهدی یزدانی‌خرم نویسنده، هادی بهروز فیلمبردار در این نشست حضور داشتند.
در این نشست مهدویان در حالی که لباسی مشکی منقش به جمله «از خون جوانان وطن لاله دمیده» حاضر شده بود بیان کرد: آنچه در این فیلم دیدید یک ماجرای واقعی است حتی تولد نوزاد و صبر و عمل تحت آن فضای ملتهب اتفاق افتاده بود و تصویر جالبی از آن روزها بود و فکر می‌کردیم باید یک روایت سینمایی از آن باقی بماند، اما تغییراتی فرعی در خرده روایت‌ها انجام دادیم.
یزدانی خرم هم با ایستادن در مقابل جایگاه خود بیان کرد: من به احترام بی‌جان شدگان اتفاقات اخیر می‌ایستم خیلی از آنها دوست داشتند بازیگر شوند، فیلم بسازند، زندگی کنند و این رنج عظیمی است. من نمی‌توانم به عنوان نویسنده این روایت را روزی ننویسم و خواهم نوشت.
وی درباره نگارش فیلمنامه گفت: همکاری تنگاتنگ من و اعظم بهروز و حضور محمدحسین و بازنویسی‌اش باعث شد این متن حاصل شود. مثل فضایی که در فیلم وجود دارد کار، یک کار گروهی است.
سپس مهدویان در پاسخ به سوالی درباره شعاری شدن برخی موقعیت های فیلم بیان کرد: اینکه یک قسمت هایی شعاری شده است، باید گفت بله وقتی پای ایران وسط باشد شعار هم می‌دهیم. وقتی «لاتاری» را هم ساختم لحظه‌ای داشت که یکی از شخصیت ها درباره اسم خلیج فارس وقتی گفته می شود خلیج، می‌گفت اسمش خلیج فارس است خیلی‌ها گفتند این شعاری است اما من گفتم فقط ایران دوستی و ایران پرستی را می‌شود شعار داد.
وی اضافه کرد: در این مدت جوانان زیادی را از دست دادیم که نام این اتفاق را سهراب کشان می‌گذارم این خون‌ها گویی یادآور خون سهراب است که قرن‌ها پیش فردوسی این داستان را برای ما خواند.
مهدویان تصریح کرد: داغی است که دائم تکرار می‌شود انگار نفرینی است که هر از گاهی باید یک سهراب کشان داشته باشیم و تنها نام ایران ما را تسلی می‌دهد در این ایام درباره جشنواره دعوا و حرف و حدیث زیاد بود. خیلی از همکاران من ترسیدند و وحشت کردند چون فضای ارعاب وجود دارد یک فضای شوم که شما را تهدید کنند و جایی که باید پای این ظرفیت ملی بایستید که از جنس زندگی است، بترسید و نیایید.
این کارگردان عنوان کرد: چرا فکر می‌کنید ما داغدار نیستیم؟ از جمع همین افرادی که اینجا هستیم افرادی را داریم که داغدار هستند اما ما مرزبانان فرهنگی این کشور هستیم وسیع‌ترین مرز، مرز فرهنگی است دشمن می‌خواهد ما غفلت کنیم. ما از پاسداری از این مرز بترسیم، من هیچ ابایی نداشتم که درباره مفاهیم ملی شعار بدهیم؟ چرا شعار ندهیم؟ اینقدر خجالت کشیده‌ایم که شعار بدهیم که وطن پرستی سست شده است در همه جای جهان چنین است. ما اینجا شعار بلند می‌دهیم گل درشت می‌گوییم هر جایی پای دشمن و هجوم بیگانه مطرح باشد پای این مملکت تا پای جان می‌ایستیم این شعار نیست.
مهدویان درباره واقعی بودن ماجرا نسبت به حضور اتباع در روایت فیلم  گفت: آن شب هشت نفر از اتباع در آن ساختمان دستگیر شدند.
والی نژاد تهیه کننده فیلم نیز درباره ایده اثر عنوان کرد: ما در دوران جنگ ۱۲ روزه کار مستند انجام می‌دادیم این قصه درباره جنگ بود و وقتی آقای انتظامی آن را پیشنهاد داد ما فکر کردیم از جنس سینماست و به همین خاطر این فیلم سینمایی را ساختیم.
در ادامه الناز ملک بازیگر در پاسخ به پرسشی درباره بازی اغراق آمیز خود تصریح کرد: به نظر خودم بازی‌ام اغراق آمیز نبود. من افرادی با این شمایل زیاد دیده‌ام و چنین افرادی را داریم.
یزدانی خرم سپس درباره نقدی به مدل کار گفت: من در رمان نویسی می‌گویم نقد برای مخاطب است. در جلسات نقد رمان هم فقط گوش می‌کنم. اتفاقا فرمی که مهدویان در کارگردانی طراحی کرده یک فضای مستندگونه است که بوی جریان تلویزیونی هم دارد و به نظرم رویه درستی است.‌
وی اضافه کرد: اضطراب فیلم را پیش می‌برد در این مدل روایت‌ها تعلیق یک عملکرد دیگر را دارد، اما در اینجا اضطراب حتی با خنثی شدن بمب هم برطرف نشد این فیلم، فیلم اضطراب است اضطراب ملتی که عمری دارند همینگونه زندگی می‌کنند.
مهدویان سپس در پاسخ به پرسشی درباره نبود چهره‌ها در فیلمش گفت: شما از صبح تلاش می‌کنید تا یک رویداد ملی را پوشش بدهید عده‌ای بزدلانه نمی‌آیند رو به روی شما قرار بگیرند خوشحالم که از ستاره‌های سینما استفاده نکردم اصلا هم نمی‌ترسم دیگر با من کار نکنند شایسته همان فیلم‌هایی هستند که دارند بازی می‌کنند.
ملک هم در ادامه درباره نقش خود تصریح کرد: آنچه برای خودم سخت و جالب بود این بود که همزمان با این فیلم در فیلم «خیابان جمهوری» هم بودم. قبلا در کلاس‌های بازیگری چنین نقشی را بداهه اتود زده بودم و سعی کردم همان نقش را گسترش بدهم وقتی مهدویان این نقش را به من پیشنهاد داد یک شرط گذاشت و گفت اگر گریم شوی و جلوی عوامل نقش یک دختر معتاد را بازی کنی و بقیه تو را جدی بگیرند من این نقش را به شما می‌دهم. وقتی این نقش را بازی کردم باور کردند و آنچه لازم بود، اتفاق افتاد.
هادی بهروز فیلمبردار در سخنانی گفت: سر این کار واقعا حالم خوب بود و فکر می‌کردم باید در کنار نیروهای نظامی باشیم و یک قدردانی از آنها باشد. این برای من انگیزه بود تا بتوانم تمام توانم را برای فیلمبرداری بگذارم. ابتدا پلان‌هایی با دوربین ثابت گرفتیم اما بعدها مدل کار عوض شد. ما سکانس پلان حدود ۴،۵ دقیقه زیاد داشتیم و با فواصل کم می‌گرفتیم. سخت بود اما فیلمبرداری کار را خودم خیلی دوست داشتم می‌خواستم تنها فیلمبرداری نکنم بلکه آن را تماشا کنم.
مهدویان هم گفت: عمده فیلم در شب بود یعنی بالای ۹۵ درصد و محدوده پلان‌ها گسترده بود و امکان نورپردازی را سخت می‌کرد. ما بازیگران کم تجربه‌ای جلوی دوربین داشتیم و باعث شد میزان برداشت‌ها زیاد شود. صدابرداری هم کار دشواری بود.
والی نژاد درباره حمایت شهرداری از فیلم گفت: شهرداری مثل همه کارهایی که ساختیم به ما اعتماد کرد. در این کار هم‌، چنین بود. ما در شرایط سخت کار را جلو بردیم و در ادامه کل مجموعه شهرداری به ما کمک کرد. این کار یک کار تیمی است شهرداری تهران، نیروهای امنیتی، خود مردم یوسف‌آباد و… همه همکاری خوبی داشتند تا کار به نتیجه برسد.
مهدویان درباره اینکه درباره اعتراضات هم قرار است فیلمی بسازد یا خیر؟ گفت: من همین الان فیلمی دارم که امکان پخش ندارد چهار سال است که «شیشلیک» به طرق مختلف در دولت‌های مختلف و نهادهای مختلف امکان پخش پیدا نمی‌کند، فیلم درباره گرسنگی و جامعه‌ای است که به مرز گرسنگی رسیده است پنج سال پیش ساختم و به عنوان یک فیلمساز سعی کردم تلنگر بزنم.
وی اضافه کرد: درباره وقایع اخیر هم اگر شرایط ساخت وجود داشته باشد چرا که نه. هر وقت ابعاد وقایع اخیر روشن شود حتما می‌سازیم.
یزدانی خرم هم در ادامه گفت: بارها و بارها فیلمنامه بازنویسی شد‌. اواخر پروژه فیلمنامه را برای همسرم که در روزهای پایانی عمرش بود، خواندم او گفت «مهدی خسته ام، می‌خواهم بخوابم» و این‌چنین درگذشت.
مهدویان گفت: ما در این فیلم سعی کردیم از قومیت‌های مختلف استفاده کنیم، این تصویر کوچکی از ایران است که قومیت‌های مختلف، عقاید مختلف، اقلیت‌های مذهبی، نسل زد در آن وجود دارند. من سعی کردم این تنوع را حفظ کنم.
وی گفت: به نظرم این فیلم از بقیه فیلم‌هایم پخته‌تر است در بقیه فیلم‌ها خامی‌هایی می‌دیدم که در این فیلم نیست.
مهدویان درباره مقاومت مردمی هم گفت: ما زمانی که «ماجرای نیمروز» را می‌ساختیم‌ یک نگاه‌ بصری داشتیم اما در این‌جا بیشتر زیباشناسی دوربین‌های موبایل را مد نظر قرار دادیم چون مربوط به امروز است. ضمن اینکه سعی کردم جنبه اجتماعی فیلم بیشتر باشد در جنگ دوازده روزه خودم حضور داشتم و مثل یک شهروند به آن نگاه کردم.
مهدویان گفت: واقعیت این است که خودمان تصمیم گرفتیم این قصه را بسازیم و بعد سراغ شهرداری رفتیم. این‌چنین نبود که ایده این کار از تصویر شهر بیاید. ما وقتی فیلمنامه را نوشتیم بر اساس عقیده و فهم خودمان نوشتیم. حتما سرمایه‌گذار در یک جایی می‌آید و پیشنهاداتی دارد اما آنقدری نبود که روح اثر را تغییر بدهد.‌ ما هم کمی چغری کردیم و دوستان را اذیت کردیم ولی سعی کردیم فیلم را حفظ کنیم.
آرمین خزائیلی بازیگر هم گفت:  من در نقش خود سعی کردم هر آنچه را آقای مهدویان گفت به نحو احسن انجام دهم.
جواهری دیگر بازیگر هم گفت: من هم در این اتفاقات اخیر عزیزی را از دست دادم و به همه داغداران تسلیت می‌گویم. برای من زیبا، شخصیتی قابل لمس بود.
یونس حران اف هم گفت: قبل از اینکه بازیگری کنم دستیار کارگردان بودم اما در این پروژه هر دو کار را با هم انجام دادم. ما این فیلم را در ۲۴ شب یعنی زمانی که نصف فیلم سینمایی ساخته نمی‌شود، ساختیم این مستلزم کار با دقت بود. همه عوامل پشت صحنه انرژی بسیار زیادی گذاشتند و از آنها تشکر می‌کنم.
مهدویان در ادامه با توجه به وضعیت این روزها بیان کرد: ما واقعاً روزهای بدی را می‌گذرانیم تلاش می‌کنیم به زندگی برگردیم و خودمان را دوباره پیدا کردیم. ما روزهای سختی را در دی ماه سپری کردیم شکاف‌های زیادی بین ما اتفاق افتاد نمی‌دانم چرا هر وقت تلاش می‌کنیم واقعی باشیم کسانی می‌خواهند ما را از حقیقت و واقعیت خودمان دور کنند.
وی اضافه کرد: ما تبدیل به عزاداران اینستاگرامی شدیم که بیرون از فضای مجازی تولدهای خود را می گیریم.
مهدویان در پایان گفت: همین الان بخواهیم فیلمی درباره اتفاقات اخیر بسازم باید با نگاه خودم بسازم که ممکن است خبرنگاری آن را نپذیرد. نفس ساخت فیلم که مهم نیست حرف فیلم مهم است. زمانی فیلم‌هایی مجوز می‌گیرند اما آن فیلم مورد نظر را کف جامعه از ما نمی‌پذیرد، یا روایتی را ممکن است حاکمیت نپذیرد و من در معرض هر دو مدل بوده ام. منصفانه نیست بگوییم شما فقط فیلمی می‌سازید که امکان اکران داشته باشد!