«آتش‌سوزی‌ها»؛ پایان یک اجرای پرمخاطب در تئاتر شهر

اجرای نمایش «آتش سوزی ها» به نویسندگی وجدی معود و کارگردانی مرتضی میرمنتظمی با میزبانی بیش از ۲۲ هزار مخاطب روز یکشنبه هشتم شهریور ماه به اجرای خود در تالار اصلی مجموعه تئاتر شهر پایان داد.

به گزارش میز هنری،به نقل از روابط عمومی مجموعه تئاتر شهر، نمایش «آتش سوزی ها» به نویسندگی وجدی معود، کارگردانی مرتضی میرمنتظمی که از روز ۳۱ تیرماه با بازی (به ترتیب ورود به صحنه ): ستاره پسیانی، عباس جمالی، ریما رامین فر، رضا بهبودی، علیرضا جعفری، فرنوش نیک اندیش، محمدعلی ابراهیمی، فرزانه میدانی، کوثرمیرزا نژاد، اکبر سلمانی، مهشید زبردست، هادی احمدی و بهرام ابراهیمی در تالار اصلی تئاتر شهر روی صحنه رفته بود شامگاه روز یکشنبه هشتم شهریور ماه با مجموع ۳۹ اجرا ، میزبانی از ۲۲ هزار و ۲۸ مخاطب و فروشی معادل ۱۳ میلیارد و ۹۸۸ میلیون و ۶۶۰ هزار تومان به اجرای خود در این مجموعه پایان داد.

مرتضی میرمنتظمی طراح و کارگردان نمایش «آتش سوزی ها» نیز هم زمان با پایان اجراهای عمومی این اثر نمایشی که با استقبال حداکثری مخاطبان در تالار اصلی تئاتر شهر روی صحنه رفت، دل نوشته ای را منتشر کرد.

در متن منتشر شده از سوی مرتضی میرمنتظی آمده است: تئاتر، تئاتر، تئاتر؛ تئاتر مهم است. تئاتر ارزشمند است. تئاتر ضروری است. تئاتر، زندگی‌ست. و چه خوشبخت بودم که در «آتش‌سوزی‌ها» کنار گروهی ایستادم که این را با تمام وجودشان می‌فهمیدند. گروهی که تئاتری بودند؛ نه فقط در عنوان و شناسنامه، که در نگاهشان، در وسواسشان، در خستگی‌ها و دل‌نگرانی‌هایشان و در عشقشان به صحنه.

آدم‌هایی که برای یک لحظه‌ درست روی صحنه، ساعت‌ها تمرین کردند؛ برای یک میزانسن، بارها تکرار کردند؛ برای یک کلمه، یک سکوت، یک نگاه، وسواس به خرج دادند. بارها خسته شدند، شک کردند و از خودشان گذشتند، اما هر بار دوباره به صحنه برگشتند.

حالا که اجراها به پایان رسیده، بیش از هر چیز دلم می‌خواهد از این گروه و تک‌تک آدم‌هایش حرف بزنم؛ چون آنچه ساخته شد، حاصل قلب و جان همه‌ ما بود. من به این گروه افتخار می‌کنم.

«آتش‌سوزی‌ها» تمام شد و صحنه آرام گرفت. ما از هم فاصله خواهیم گرفت و هر کدام به مسیر خودمان خواهیم رفت، اما چیزی از این گروه، از این روزها، از این صحنه و از این عشق، برای همیشه با ما خواهد ماند.

به همه‌ اعضای گروه «آتش‌سوزی‌ها»؛ بازیگران، طراحان، عوامل و تمام کسانی که بی‌ادعا پشت و روی صحنه ایستادند:
ممنونم که بودید.ممنونم که جنگیدید. ممنونم که باور کردید. و بیشتر از همه، ممنونم که تئاتری بودید و قلبتان برای تئاتر می‌تپید.

تا وقتی چنین قلب‌هایی می‌تپند، چراغ تئاتر خاموش نخواهد شد. تئاتر مهم است. تئاتر ارزشمند است. تئاتر ضروری است.
تئاتر، زندگی‌است. تئاتر، تئاتر، تئاتر و و هزاران بار تئاتر.