اعتراض هالیوودی به «ملانیا»؛ نقض توافق آهنگسازی؟
پل توماس اندرسون و جانی گرینوود خواستار حذف بخشی از موسیقی فیلم «رشته خیال» از مستند جنجالی «ملانیا» شدند و استفاده از این قطعه را «نقض توافق آهنگسازی» عنوان کردند.
به گزارش میزهنری و به نقل از ورایتی، پل توماس اندرسون، کارگردان فیلم «رشته خیال» و جانی گرینوود، آهنگساز این فیلم و عضو گروه ردیوهد، درخواست کردهاند بخشی از موسیقی متن فیلم محصول ۲۰۱۷ از مستند «ملانیا» حذف شود. گرینوود آهنگسازی «رشته خیال» را بر عهده داشته است.
این دو هنرمند در بیانیهای که ورایتی آن را از نماینده گرینوود دریافت کرده، اعلام کردند: «متوجه شدهایم که قطعهای از موسیقی فیلم «رشته خیال» در مستند «ملانیا» استفاده شده است. در حالی که جانی گرینوود مالک حق کپیرایت این موسیقی نیست، یونیورسال در مورد این استفاده توسط شخص ثالث با جانی مشورت نکرده که این موضوع نقض توافق آهنگسازی او محسوب میشود. در نتیجه، جانی و پل توماس اندرسون خواستار حذف این موسیقی از مستند شدهاند.»
مستند «ملانیا» به کارگردانی برت رتنر، که ادعای نگاهی نزدیکتر به بانوی اول را دارد، پس از دو آخر هفته اکران، به فروش ۱۳.۳۵ میلیون دلار در گیشه داخلی آمریکا دست یافته است؛ رقمی قابل توجه برای مستندی که در حوزه طبیعت یا موسیقی قرار ندارد.
با این حال، «ملانیا» از گرانترین مستندهای تاریخ به شمار میرود. آمازون امجیام این پروژه را به همراه یک سریال مستند پخش مستقیم با مبلغ ۴۰ میلیون دلار خریداری کرد و سپس ۳۵ میلیون دلار نیز صرف بازاریابی سینمایی آن شد؛ هزینههایی بیسابقه که با توجه به جایگاه سنتی مستندها در گیشه، پرسشبرانگیز بوده است.
همین ولخرجیها باعث شده برخی فعالان صنعت سینما گمانهزنی کنند که آیا این پروژه تلاشی از سوی استودیو برای جلب رضایت دولت فعلی بوده است یا خیر. از آنجا که مالکان سینما حدود نیمی از فروش بلیت را دریافت میکنند، توجیه اقتصادی چنین هزینهای دشوار به نظر میرسد. با این وجود، آمازون امجیام در اقدامی غیرمعمول، بیانیهای درباره نتایج فروش آخر هفته دوم فیلم منتشر کرده است.
جانی گرینوود در ۲۵ سال گذشته بیش از آنکه به عنوان نوازنده راک شناخته شود، بهعنوان آهنگساز سینما فعالیت داشته و برای ۱۲ فیلم از جمله «خون به پا خواهد شد»، «خباثت ذاتی»، «پیتزای لیکوریس» و «یک نبرد پس از دیگری» موسیقی نوشته یا در ساخت موسیقی متن آنها مشارکت کرده است.
اوون گلیبرمن، منتقد ورایتی، در نقد سال ۲۰۱۷ خود درباره «رشته خیال» و موسیقی گرینوود نوشته بود: «همه ما کاملاً آگاهیم که چیزی شوم باید در سایهها کمین کرده باشد و کشش نافذ موسیقی جانی گرینوود، سرشار از اشتیاق و اضطراب، حالوهوای بیچونوچرای هیچکاک دهه ۵۰ را تداعی میکند.»
