فقدان ستاره درخشان آسمان ادب فارسی

آسمان ادب فارسی،یکی یکی ستارگانش را از دست می دهد و جانشینی نیز برای شان متصور نیست.

امیربانو کریمی ادیب برجسته و صائب شناس بی بدیل ایران نیز با کاروان مرگ ترک دیار کرد و به یاران رفته اش پیوست.
وی از استادان یگانه ادبیات فارسی بود که آثار زیادی از خود به یادگار گذشته است.
زنده یاد امیربانو کریمی را با پدر شاعر و ادیب فرهیخته اش مرحوم سید عبدالکریم امیری فیروزکوهی می شناختم.
آن زمان که من شیفته اشعار امیری فیروزکوهی بودم و با لذت تمام اشعار زیبا و پخته اش را می خواندم،نمی دانستم که امیربانو کریمی نیز از ادبا و استادان کم نظیر است.
در دانشگاهی که او درس می داد،تحصیل می کردم،اما نمی دانم چه اتفاقی پیش آمد که من هرگز کلاس ایشان را درک نکردم.
در همان دانشگاه،اما در کلاس همسر  مرحوم اش استاد مظاهر مصفا و برادر همسرش زنده یاد ابوالفضل مصفا حضور  داشته و بهره فراوانی بردم.
به سبک هندی و اشعار صائب تبریزی علاقه ویژه ای داشتم و دارم.مرحوم امیری فیروزکوه نیز از لابه لا و جابه جای اشعار نغزش عطر سبک هندی به مشام می رسد.
بعدها متوجه شدم امیربانو کریمی نیز نه تنها به سبک هندی علاقه دارد،بلکه تبحر بالایی در آن دارد که بی شک از پدر به ارث برده بود.
از شاعران و ادبایی بود که مشکلات و تعابیر ویژه سبک هندی را رمز گشایی کرده و برای علاقه مندان و دانشجویان سهل می کرد.
آخرین بار که تصویر او از تلویزیون پخش شد،مربوط به برنامه ای بود که برای تجلیل از زنده ایاد استاد اسلامی ندوشن ساخته شده بود.
پختگی و تسلط بر ادبیات فارسی در تک تک کلماتش موج می زد.هنگام صحبت آنچنان واژگان را کنار هم قرار می داد که به شعری شیوا می مانست.
امیربانو کریمی نیز از دست بشد و ادب پارسی خوشه ای را که باید از خرمن دانش او می چید،نچید.
وقتی از بزرگان مان آن گونه که باید و شاید تجلیل نکرده و از حضورشان بهره کافی و وافی نبرده و نمی بریم،چگونه می توانیم از نسل جدید بخواهیم که این بزرگان را به یاد آورده و راه آنان را بروند؟
زنده یاد امیربانو کریمی در تاریخ ادبیات فارسی یک استثناست که مانند او بعید است که دیگر قدم به این عرصه بگذارد.

سیدرضا اورنگ