رقصی برای بقا/ نگاهی به «گاهی عشق کافی است»
مستند «عشق کافی است» نشان می‌دهد که بسیاری از خانواده‌ها و بخش‌هایی از جامعه هنوز پذیرش کامل افراد دارای سندرم داون را ندارند و همین امر به تنهایی و انزوای آنان دامن می‌زند.
به گزارش میزهنری،به نقل از روابط عمومی مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی، سیما بیجاد: مستند «گاهی عشق کافی است» به کارگردانی الهام آقا لری روایت زندگی هدیه و مهران، نخستین زوجی است که در ایران ازدواج حمایتی را تجربه کرده‌اند. ازدواج حمایتی که چند سالی است به تصویب رسیده، در ظاهر برای ایجاد امنیت اجتماعی طراحی شده اما محدودیت‌هایی چون عدم امکان فرزندآوری را به همراه دارد. اشاره‌ی کوتاه به قوانین مربوط به سقط جنین در صورت تشخیص سندرم داون نیز بُعد حقوقی اثر را پررنگ‌تر می‌کند؛ چرا که در ایران تنها در شرایط خاص و پیش از چهارماهگی با تأیید پزشکی و رضایت مادر امکان‌پذیر است.
فیلم نشان می‌دهد که بسیاری از خانواده‌ها و بخش‌هایی از جامعه هنوز پذیرش کامل افراد دارای سندرم داون را ندارند و همین امر به تنهایی و انزوای آنان دامن می‌زند. این تجربه در سطح فردی نیز بازتاب می‌یابد؛ دلتنگی هدیه از سفرهای کاری مهران به خارج از کشور تنها نقطه‌ی اختلاف میان این زوج است. حضور آن‌ها در مرکز مشاوره نیز بیشتر برای آرام کردن بی‌قراری هدیه از دوری مهران صورت می‌گیرد و نشان می‌دهد چگونه نیاز عاطفی می‌تواند به چالش اصلی رابطه بدل شود.
استفاده‌ی کارگردان از قاب‌های بسته و کلوزآپ‌ها به‌خوبی احساسات شخصیت‌ها را برجسته می‌کند و مخاطب را به جهان درونی آنان نزدیک‌تر می‌سازد. پایان فیلم نیز با پذیرش تنهایی توسط هدیه و نمایش یک سکانس رقص دو نفره میان او و مهران، لحنی شاعرانه و تأمل‌برانگیز دارد؛ گویی رقص به نمادی از همزیستی میان عشق و محدودیت بدل می‌شود.
در مجموع، الهام آقا لری توانسته تا حدودی به این مسائل بپردازد و با ترکیب روایت شخصی و اشاره‌های اجتماعی و حقوقی، مخاطب را به اندیشیدن درباره‌ی آزادی فردی، حمایت اجتماعی و ارزش زندگی دعوت کند. اهمیت این مستند نیز در آن است که نخستین تجربه‌ی ازدواج حمایتی در ایران را به تصویر می‌کشد و آن را به اثری قابل توجه و تأمل‌برانگیز بدل می‌سازد.
