خاموشی صدایی از دل تاریخ؛ در سوگ نادر نیکنژاد
موسیقی نواحی ایران بار دیگر یکی از ستونهای استوار خود را از دست داد.
به گزارش میزهنری،به نقل از روابط عمومی انجمن موسیقی ایران، موسیقی نواحی ایران بار دیگر یکی از ستونهای استوار خود را از دست داد. نادر نیکنژاد، هنرمندی که با حنجرهاش تاریخ شفاهی موسیقی کردی را روایت میکرد، صبح جمعه اول خردادماه به دیار باقی شتافت.
صبح نخستین آدینه خرداد، برای اهالی موسیقی نواحی با طعمی از حسرت آغاز شد. «نادر نیکنژاد»، از پیشکسوتان بیبدیل موسیقی کردی و سرپرست گروه «مستاگ پهره»، در ۶۸ سالگی و بر اثر عارضه قلبی، آخرین نت زندگیاش را بر صفحه روزگار نگاشت.
نیکنژاد تنها یک خواننده نبود؛ او را میتوان یکی از آخرین راویان اصالت در موسیقی نواحی دانست. کسی که در دنیای پرهیاهوی مدرنیته، همواره بر مدار سنتهای موسیقیِ زادگاهش چرخید و اجازه نداد اصالتهای صوتی کُردی در گذر زمان غبار فراموشی بگیرند. دریافت نشان درجه یک هنری از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، گواهی است بر وزن هنری این استاد فقید؛ نشانی که تنها به کسانی تعلق میگیرد که عمر خود را نه در پی شهرتهای زودگذر، که در راه حفظ میراث فرهنگی این سرزمین صرف کردهاند.
تصویر او در ذهن مخاطبان موسیقی، با جشنوارههای موسیقی فجر و نواحی گره خورده است. او به همراه گروه «مستاگ پهره»، به مثابه سفیران فرهنگی موسیقی نواحی در این رویدادها حضور مییافتند و با هر اجرا، پنجرهای نو به سوی موسیقیِ غنیِ کُردی میگشودند. نیکنژاد در صحنه، خوانندهای مسلط با بیانی نافذ بود که تواناییاش در اجرای قطعات دشوار و اصیل، تحسینِ صاحبنظران و مخاطبان را برمیانگیخت.
درگذشت نادر نیکنژاد، ضایعهای برای موسیقی نواحی ایران است؛ حوزهای که با رفتنِ هر یک از این چهرههای پیشکسوت، بخشی از دانشِ پنهان و تکنیکهایِ درونیاش به تاریخ میپیوندد. اگرچه صدایِ پرقدرت او در میانِ ما نیست، اما میراثی که در قالبِ اجرای گروههای موسیقی نواحی و شاگردانش باقی مانده، همچنان طنینانداز خواهد بود.یادش گرامی و نامش در حافظه موسیقیِ ایران جاودان باد.
درگذشت او از دست رفتن یک خواننده نیست؛ بلکه خاموش شدن بخشی از حافظه زنده موسیقی نواحی است. او از هنرمندانی بود که عمر خود را در مسیر حفظ و بازآفرینی میراث شنیداری یک فرهنگ صرف کرد؛ میراثی که نه در قالبهای تجاری امروز، بلکه در متن زندگی مردم و در آیینهای موسیقایی منطقه معنا پیدا میکند. چنین هنرمندانی تنها اجراکننده نیستند، بلکه حاملان سنتاند؛ کسانی که میان گذشته و امروز، پلی زنده و قابل اعتماد میسازند.
اکنون که نادر نیکنژاد دیگر در میان ما نیست، پرسش مهم این است که چه اندازه برای حفظ و ثبت میراث هنرمندانی از این دست تلاش کردهایم؟ یاد و نام او میتواند یادآور این واقعیت باشد که موسیقی نواحی، بیش از هر چیز، به پاسداشت چهرههایی نیاز دارد که با جان و دل برای آن زیستهاند
