از صمیم قلب دوستتان دارم ملت ایران!

 نوجوان که بودم در کتابی خواندم شهید، کسانی را که در تشییع پیکرش هستند شفاعت می‌کند. چندین سال گذشته و من حالا فهرست شهدایی که امید به شفاعتشان دارم را مرور می‌کنم‌. حاج قاسم، شهید رئیسی، شهید حاجی‌زاده و سلامی، حاج رضوان، شهید لاریجانی. امروز هم باید خودم را می‌رساندم تا شهید سید عبدالرحیم موسوی شفاعتم کند. حدودا سی روز از شهادت سردار عزیزمان می‌گذشت و این طولانی شدن تشییع پیکر، خودش گویای روضه‌های مگویی بود که بگذریم. 

 هوا برخلاف بهار بودنش گرم‌تر بود و آفتاب جدی‌تر از روزهای قبل می‌تابید، انگار خورشید هم تمامِ خودش را رسانده باشد به تشییع. با اینکه چشم‌هایم به نور حساس است اما عینک آفتابی را از جلوی چشمم برداشتم که رنگ و نور خیابان تشییع را با همه‌ی وجود درک کنم. حیف بود قشنگی آن دریای موّاج سبز و سپید و سرخ، با عینک آفتابی فیلتر شود! پس از مدتی انتظار، ماشین تابوت شهید از روبه‌رویمان رد شد اما آنقدر جمعیت فشرده بود که نتوانستم یک دل سیر با شهید حرف بزنم، همه‌چیز در یک «سلام سردار، برامون دعا کن» خلاصه شد و بعد از آن من خود به چشم خویشتن، دیدم که جانم می‌رود. 

 پشت سر تابوت حرکت کردیم، جمعیت از هر راهپیمایی شلوغ‌تر بود. آن طرف خیابان، یکی از مغازه‌ها که پیتزای لبنانی می‌فروخت و مشخص بود از عرب‌های ساکن ایران است، آب معدنی صلواتی به مردم می‌داد. یاد اربعین افتادم. یک لحظه در تردید اینکه آب معدنی بگیرم یا نه تصمیم گرفتم به یاد شهیدی که تشنه‌لب در رمضان شهید شد، تا رسیدن به حرم تشنه بمانم. در تمام مسیر، این جمله‌ی سردار موسوی در ذهنم پژواک می‌شد: «از صمیم قلب دوستتان دارم ملت ایران!» او چقدر در این دوست داشتن صادق بود. 

 رسیده بودیم به خیابان ارم، حوالی حرم بود که همین صوت سردار را گذاشتند، وقتی سردار گفت از صمیم قلب دوستتان دارم، ناخودآگاه همه‌ی جمعیت زمزمه کردند ما هم دوستت داریم. در یک لحظه، صحنه‌ی عجیبی خلق شد از یک زمزمه‌ی هماهنگ جمعی، با خودم گفتم ایرانی‌ها حتی جنگ کردنشان هم با عشق و دوست داشتن گره خورده، چه ملت لطیفی، چه ملت اصیلی. جمعه ۱۴ فروردین ۱۴۰۵، شهید سید عبدالرحیم موسوی نیز به شهدایی که امید به شفاعتشان دارم افزوده شد. امید که لایق شفاعتشان باشیم.