رئیس سازمان سینمایی با جمشید هاشمپور دیدار کرد
رائد فریدزاده، رئیس سازمان سینمایی، همزمان با روز ملی سینما با حضور در منزل جمشید هاشمپور با این بازیگر پیشکسوت دیدار و درباره خاطرات و سالهای فعالیت او در سینمای ایران گفتوگو کرد.
به گزارش میز هنری،به نقل از روابط عمومی سازمان سینمایی، در ایام روز ملی سینما، رائد فریدزاده با همراهی اتابک نادری بازیگر و مدیرکل مرکز هنرهای نمایشی، حسین سیفی معاون توسعه مدیریت و منابع سازمان، مسعود نجفی مدیرکل روابط عمومی و حجت طباطبایی مدیرکل حوزه ریاست، با حضور در منزل این بازیگر پیشکسوت، با او دیدار و گفتوگو کردند؛ دیداری که خیلی زود به مرور خاطرات سالهای دور سینما، از روزهای دشوار فیلمبرداری تا همکاری با نامهای ماندگار سینمای ایران، تبدیل شد.
در این دیدار تصاویری از نقش های ماندگار این بازیگر مرور شد و صحبت از سکانسهایی شد که هنوز پس از سالها در حافظه سینمادوستان ماندهاند؛ از جمله سکانس عاشقانه پایانی فیلم «مزرعه پدری» که رئیس سازمان سینمایی، از آن به عنوان یکی از عاشقانهترین سکانسهای سینمای ایران یاد کرد؛ لحظهای که به باور فریدزاده، از صحنههای خاص و ماندگار سینمای ایران است.
خاطره که به میان میآید، نام «تاراج» و «یوزپلنگ» نیز در گفتوگو جان میگیرد. هاشمپور از علاقه خود به این آثار گفت و از فیلمهایی یاد کرد که بخشی از مسیر حرفهای او را شکل دادند؛ آثاری که در سالهای فعالیت او، تصویری متفاوت از حضور یک بازیگر در سینمای ایران ارائه کردند.
بخش دیگری از این گفتوگو به دشواریهای فیلمبرداری در سالهایی اختصاص داشت که امکانات و تجهیزات امروز در سینما وجود نداشت.
هاشمپور با یادآوری یکی از صحنههای پرخطر در فیلم «عقابها»، از بدلکاری با هلیکوپتر گفت؛ صحنهای که در آن خبری از امکانات و تمهیدات ایمنی امروز نبود و بازیگر ناچار بود با طناب و کمترین تجهیزات، در مقابل دوربین قرار گیرد.
او از صحنهای گفت که قرار بود هلیکوپتر از پشت تپه عبور کند و دوربین لحظه حرکت آن را ثبت کند. شرایط آنقدر دشوار بود که هر لحظه امکان بروز حادثه وجود داشت، اما کار باید انجام میشد. هاشمپور در مرور این خاطره، با خنده از لحظاتی یاد کرد که فاصله میان یک بازی موفق و یک حادثه جدی، تنها چند ثانیه بود، اما او مجبور شد بیش از ۸ بار ریسک خطر را به جان بخرد، تنها برای کمتر از چند ثانیه نمایش بر روی پرده نقرهای.
در ادامه، نام زندهیاد ساموئل خاچیکیان نیز به میان آمد؛ کارگردانی که هاشمپور از همکاری با او با احترام یاد کرد و او را انسانی خوب و کاربلد دانست؛ کسی که لقب آریا را برای او برگزید و تا سالها مخاطبان او را با این نام میشناختند.
خاطرات هاشمپور تنها به فیلمها محدود نماند و به همکاران قدیمی نیز رسید. از مجید مظفری تا فرهاد قائمیان و فرامرز قریبیان، بازیگرانی که همکلام با هاشمپور بودند و او در مقاطع مختلف با آنها همبازی بود، یاد شد. در میان این خاطرات، یاد زندهیاد خسرو شکیبایی نیز گرامی داشته شد؛ بازیگری که قرار بود در «استشهادی برای خدا» بازی کند، اما به دلیل بازی در برف و سرما نپذیرفت و در نهایت قرعه به نام هاشمپور افتاد.
هاشمپور در بخشی دیگر از صحبتهایش از دورهای یاد کرد که تراشیدن موی سر و ظاهر متفاوت او به یکی از ویژگیهای شناختهشدهاش تبدیل شده بود؛ دورهای که زینال بندری و این ظاهر، مخاطبان زیادی پیدا کرده بود و حتی برای مدتی محدودیتهایی برای ادامه این شکل از حضور او ایجاد شد.
در میان همه این خاطرات، وقتی از هاشمپور پرسیده شد کدامیک از آثارش را بیشتر دوست دارد، او از «استشهادی برای خدا» به کارگردانی علیرضا امینی نام برد؛ فیلمی که به گفته خودش، کار دشواری بود و شرایط گریم و اجرای نقش در برف و سرما نیز دشواریهای خاص خود را داشت.فیلمی که برایش نامزد دریافت سیمرغ بلورین شده بود و بر شانه هایش ننشست.
اما شاید مهمترین بخش این دیدار، نه مرور فیلمها و نه خاطره بازیها، بلکه صحبت درباره جایگاه جمشید هاشمپور در حافظه چند نسل از مخاطبان سینمای ایران بود؛ بازیگری که نامش برای بسیاری از مردم، یادآور بخش مهمی از تاریخ سینمای ایران است و هنوز هم حضورش میتواند خاطرات سالهای دور را زنده کند.
